In a present day there was a jungle. There lived animals of all kind peacefully. There was a democratically elected group in jungle. A skulk of foxes grew stronger in the jungle grabbing everyone’s attention. Group of foxes is always a rare thing and is considered beautiful. Taking the advantage of this popular notion the foxes added foxes migrating from far jungles. Though the foxes grew in strength they aren’t powerful animals. And foxes knew it well. So the skulk started showing atrocities on poor animals to show they are strong. It made friendship with power hungry animals like bear, vultures, crocodiles which couldn’t make any mark it election. The agenda was very clear the foxes wanted to rule the jungle. Some dismissed by saying it is cunning species and not fit to rule. While some animals thought, maybe it could be given a chance.

The government was silent on fake power show on weak animals, addition of foreign animals, cunning techniques to derail administration. A wolf pack which was closely watching these developments and came to conclusion everything cannot relied on the government, we should also take some action. The wolf pack was always concerned about the jungle. The wolves were one of the major reasons the jungle was peaceful.

The wolf pack started exposing the lies and cunning techniques of foxes. Every time the skulk tried to create chaos in the jungle and administration the wolf pack gave a ruthless answer. The foxes couldn’t attack the wolves. Though the skulk outnumbered the wolves it was insecure and lack confidence. It also worried the attack on the wolves may derive larger attention and all jungle animals might stand by wolves. Foxes couldn’t afford to weaken the planned unholy foundation laid for a long time. Finally it decided to do what it does best, cheat. Because of its number it had representation in administration. Using its administrative links it started lying in newspapers that wolf pack is trying to disturb jungle peace. It used its power over newspapers which didn’t agree. The crocodiles cried over these issue and the vultures flew all over the jungle spreading the false message.

This didn’t deter the wolf pack. It kept doing its job towards the jungle unselfishly. Soon the wolf pack started finding support from young cubs, babies, calves, joey, pups, infants, colts and so on. The young generation of the jungle had great ideologies and wanted their jungle to be greatest. They couldn’t tolerate the cunning foxes. The wolf pack voice had reached more than the wicked foxes, crocodile and vulture cries. It had greater impact than fox administration controlled jungle media.

Now the skulk was very much worried and decided to call Jungle Rajya Sabha. In the Jungle Rajya Sabha the foxes planned to malign the wolf pack and blame it the government’s failure. On speaking in Jungle Rajya Sabha foxes had privilege of no need of explanation and it could reach more people. But the fox calculation was wrong again. It drew more attention but because of lies of the foxes. The young guns started showing all facts to the skulk. Crocodiles cried again and vultures flew with a message as planned. But the support of jungle folk made the wolf pack bigger and stronger. But will the other animals stop believing the foxes?

Will the government take action on the foxes? When will be the moral of the story be learnt?


In an alternative India

Posted: January 31, 2017 in Uncategorized

In an alternative universe, ENTERTAINMENT IS OPIUM FOR MASSES said a LEFTIST. He sat to extreme LEFT when people were debating innovations, science, travelling around world, love, poetry, development, tragedy, statistics, facts and almost everything. He was always inert, as an expert only passed judgements, conclusions, statements, caused fights, disturbances and went back to extreme LEFT. No wonder His ideology grew popular and his followers are called LEFTISTS.

In the same alternative universe, there was a land called Bharata, also called India, also called Hindustan, also Jambudweepa. Surprisingly its citizens weren’t confused by more than one name. It was a nation, where civilisation that had survived for 7000 years. Strangely there was no single state language or a language common to everyone. Adding to the stupidity the people had different cultures, but respected other’s culture. The people were highly patriotic but irresponsible. Dumb Indians were courageous yet peaceful, never aspired to enlarge their borders. Welcomed travellers, refugees, migrant even the invaders. They followed the co-operative, co-existent system which had developed through the course of the years of their civilisation. Boring citizens weren’t much bothered about differences, showed integrity. At the same time strongest countries in the world were struggling to manage people of different cultures, places.

A popular LEFT ASIDE LEFTIST decided to introduce some chaos and anarchy in India. He belonged to cream of the society. He created a nexus among his families and friends. Took them to higher positions and generations of their kin followed the same. They all had a cute desire ‘power, richness must always reside with them’. So they divided people and distracted from their looting process. They kept people photogenically poor so they can stamp their obsession for authority. They took precautions that scary words like growth and development aren’t much heard. With fear people might question their capabilities they gave awards, certificates to each other and acted smart. To prove their smartness they suggested foreign solutions to Indian problems and tried to convince hard India has no solutions. They hand-picked slaves and appointed to higher posts to facilitate their cause. The people left the LEFTISTS to do their job because they were too busy struggling, never understood LEFTIST agenda. The LEFTIST had enjoyed their run for years. They promoted themselves as saviours of poor, killed whoever disagreed with them or suppressed the opposition because they were annoying.  Brilliancy was by just few lies about running government and hiding facts from people they ensured no opposition developed. They planned to rewrite the HISTORY OF INDIA. They had to, as history was a dangerous place. On reading history a normal individual wouldn’t believe the LEFTISTS since he could understand the true foundations the country was built on. Glory would make him proud and he would learn lessons from dark times. So education was made easy by trimming the lengthy and uncomfortable history to DISTORTED HISTORY. To tell fair tales and setting a narrative they followed old LEFTIST GUIDELINE. They nurtured their dumbest slaves as filmmakers. Controlling entertainment would ensure controlling the narrative of masses. Also history, facts could be easily distorted. They infiltrated the entertainment sector with their family and friends didn’t allow any outsider to grow. Completely LEFTY STYLE. Entertainment was easy as there were no demands. Blatantly copying all around the world was enough. Truth wouldn’t hurt them because they knew foolish audience who loved them. People were convinced that what they show is entertainment. Like other LEFTIES they praised each other and elevated themselves to larger than life.

They were joined by LIBERALS. This was the costliest hobby on the alternative earth, where they weren’t bound by any laws and rules of any country. Only they had liberty to do anything, say anything in the name of freedom and not others. The lies were easily manufactured at shops called MEDIA, who were obedient slaves.

The enemies found friends in these LEFTISTS. LEFTIES to give new challenges helped the enemy grow and establish in India. Enemy, who had an agenda of spreading its ideology all over the world, funded and helped to continue division and distraction. Opposition party which grew turned out MISDIRECTED LEFT. Nature has its own way of balancing. Some started questioning and spoke what’s RIGHT.The questions were RIGHT and were questions of majority of people.The unquestioned LEFT NEXUS was shaken as it never happened before. How can LEFT compromise comforts? The nexus came to play spreading the false narrative and claiming victim-hood. Exciting headline was MAJORITY QUESTIONS the MINORITY LEFT. What happens in Bharata? Told or untold, known or not known, truth or lies History repeats.

ಶರಣು, ಗುಡ್ಡ ಸುತ್ತಿ ಮೈಲಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ. ಕೆಲವು ಕೊಂಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ದಾರಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ. ಅಮೇರಿಕಾದ ರಾಷ್ಟೀಯ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಅಂಕಣಗಳಿವು. ವೈದ್ಯರು ಉಲ್ಲೇಖಗಳಿಗಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಅಂಕಣ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಈ ತಾಣ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದರಲ್ಲಿ ಒಂದು.

ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅದರ ಪ್ರಭಾವಗಳ ಕುರಿತು ಕೆಲ ಅಂಕಣಗಳು. ಇನ್ನೂ ಹುಡುಕಿದರೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ,ಕೇಂದ್ರಗಳ, ಮಾಸಿಕ ಮತ್ತು ವಾರ್ಷಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಅಂಕಣಗಳು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಸರಳವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅಮೇರಿಕಾ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರ ಕಿವಿ ಸೂಕ್ಮವಾಗಿ ಕೇಳುವುವು ಎಂದು ಅವನ್ನು ಹಾಕಿದೆ. ಈ ಕೊಂಡಿಗಳ ಸಾರವಿಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ,ನಮ್ಮ ಆಹಾರವು ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರಲು ಅವರಿಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ, ಪ್ರಯೋಗಗಳಾದಿ ಬೇಕಾದವೇ ? ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯಂದಿರರಿಗೆ ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ ತಿಳಿಸಿ ಕಲಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತಿದರಲ್ಲಾ. ಬಾಣಂತಿಯರಿಗೆ,ಕೂಸಿಗೆ,ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಯಾರಿಗೆ ಯಾವುದನ್ನು  ಕೊಡಬೇಕು ಯಾವ ಪರಿಣಿತಿ ಇಲ್ಲದೆಯೂ ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ,ಅಜ್ಜಿಯಂದಿರಿಗೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ಅದು ಅವರು ಶತ ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಸಾಧಿಸಿಕೊಂಡ ಕಲೆ. ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ ಭಾರತದ ಭವ್ಯ ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಈ ಪದ್ದತಿಗಳು ನಮ್ಮ ಹಬ್ಬಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಗಮನಾರ್ಹವೊ, ಬುದ್ಧಿವೆಂತಿಕೆವೊ ಈ ಹಬ್ಬಗಳು ಋತುಗಳ ಆಗಮನ ನಿರ್ಗಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಘಟಿಸುತ್ತಸವೆ. ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ನಮ್ಮ ಅರಿಮೆಯ ಅರಿವಿನ ದೈನಂದಿನ ಅಳವಡಿಕೆಯ ಹಬ್ಬ. ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯಿಂದ ಹಗಲಿನ ಪ್ರಮಾಣವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಬೇಸಿಗೆಯು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಉತ್ತರಾಯಣ ಅಥವಾ ವಿಂಟರ್ ಸೋಲ್ಸ್ಟಿಸ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ದಿನವು ಅತಿ ಚಿಕ್ಕ ದಿನ ಹಾಗೂ ಅತಿ ಉದ್ದನೇಯ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯನ ಸುತ್ತ ಭೂಮಿಯ ಕ್ರಮೇಣ ಅಕ್ಷೀಯ ಅಯನದ ಕಾರಣ, ಪ್ರತಿ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ದಿನ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯು ಉತ್ತರಾಯಣದ ನಿಖರ ದಿನವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಗುಪ್ತರ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಭಾರತದ ಗಣಿತ ಸುವರ್ಣ ಕಾಲವಾದ ಕ್ರಿ.ಪೂ ೩೦೦ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಗುಡಿಗಳು ಈ ಖಗೋಳ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ. ಬೆಂಗಳೂರುನಲ್ಲಿರುವ ಗವಿ ಗಂಗಾಧರೇಶ್ವರ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ದಿನದಂದು ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ನಂದಿಯ ಕೊಂಬುಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗದ ಮೇಲೆ  ೪.೧೫ ರಿಂದ ೫.೧೫ ವರೆಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಮೊದಲೇ ಇದ್ದ ಗಂಗಾಧರೇಶ್ವರನ ಗುಡಿಯನ್ನು ಕೆಂಪೇಗೌಡರು ೧೬ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದರು. ಇದು ನಮಗಿದ್ದ ಗಣಿತದ,ಖಗೋಳದ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಿದ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಪಥ ಬದಲಿಸುವ ಮುನ್ನ ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಸಾಂಕೇತಿಕ ಕಥೆ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನು ಈ ಎಲ್ಲದುದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕು. ತದ್ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಆಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ತಲೆ ತಲಾಂತರದಿಂದ ಹಿರಿಯರಿಂದ ಪಡೆದ ಅನುಭವದ, ಜ್ಞಾನದ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ ಇಲ್ಲಾ ಗೊಡ್ಡು ಆಚರಣೆಯಂತ ಮೂಗು ಹೀಗೆಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇವುಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿ, ತರ್ಕಿಸಿ, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಈಗ ಕೊಂಡುಕೊಂಡಿರಿವ ಹೊಸ ಅನ್ವೇಷಣೆ, ಅವಲೋಕನ ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ ನಾವು ಮುಂದೆ ದಾಟಿಸಬೇಕಿದೆ. ೧೬ನೇ ಶತಮಾನ ಐರೋಪ್ಯದ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಅನ್ವೇಷಣಗಳು, ಕಲೆಗಳು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಡ್ಡೆ ಯಾಕೆ? ನಮ್ಮ ದೇಗುಲಗಳು ಜ್ಞಾನದ ಕೇಂದ್ರಗಳೂ ಆಗಿದ್ದವೆಂದು, ವಿಜ್ಞಾನವು ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮೈಗೂಡಿತ್ತೆಂದು ನಾವು ಮರೆತೇಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಯೋಗ, ನಮ್ಮ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಹೊರಗಿನವರು ಪಾಲಿಸಿದಾಗ,ಹೊಗಳಿದಾಗ,ಒಪ್ಪಿದಾಗ ಹಿಗ್ಗುತ್ತೇವೆ ಇಲ್ಲವೇ ನಾವೇ ತಿಳಿಯುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಯೋಗದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಊಟದವರೆಗೂ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾದ, ಜ್ಞಾನ ಭರಿತ, ಸಂತೋಷ ಭರಿತ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಆಚರಿಸುವ ಮತ್ತೆ ಭಾರತವನ್ನು ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೇರಿಸುವ. ಜೈ ಹಿಂದ್


Before writing anything I would like to quote articles from National Institutes of Health (NIH USA). NIH is one of the prominent sources where doctors run for referring, for evidence, and publishing articles.

Can quote articles from plenty of standard journals, magazines, institutional research studies but anything American takes less time to convince I have learnt. All these say a common thing “we are what we eat, we become what we eat, our decisions are what we eat”. All evidence based, research articles. I find them funny because my illiterate grandmother too says the same thing. Indian mothers, grandmothers know what food to be given in pregnancies, to infants without any science schooling. Its an art which they mastered since centuries. One of the awesome thing about Indian traditions is a well balanced food tradition. Our food habits change with festivals which smartly coincide with the seasons. Sankranti is a festival which marks lengthy days or Winter solstice. The food style too changes with this festival for coming days. The actual date of Winter solstice changes once in 70 years because gradual axial precession of earth i.e. gravity induced, slow, and continuous change in the orientation of an astronomical body’s rotational axis. So if Makara Sankranti marked Winter Solstice anytime it should 300 CE. The Golden age of Indian mathematics under Guptas.

Our temples too mark this astronomical event, Gavi Gangadhareshwara temple in Bengaluru was rejuvenated by Kempegowda in 16th century. Every year in this temple on Sankranti day the sunrays fall on Shivalinga for one hour passing between the horns of Nandi. That was marvellous knowledge of Indians about Architecture and Astronomy. The symbolical story was Sun took Lord Shiva’s permission before changing his direction.

Every Indian should be proud about these but instead we don’t find that. Non healthy debates about food are seen which are based on lies and political agenda. The knowledge, experience passed on from generations is merely followed blindly as customs or rejected without questioning. There should be questioning, reasoning and analysis of these only then we can add the new observations, discoveries and progress achieved and pass on further. We laud the scientific achievements of 16th century scientists of Europe but fail to notice our own. We have forgotten our temples were also places of knowledge and science. We celebrate or notice our own cultural significance when we get validation/mention/followed by west. From our Yoga to our food habits.Let’s have a scientific, knowledge full, beautiful Makara Sankranti and make our India great again. Jai Hind

bendreyavaru2 ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತು, ಊಟ ಮಾಡಿ ಕುಂತಿದ್ದೆ. ಬಿಸಿಲು,ಸೆಕೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೆರಡ್ ಸಲ ತೂಕಡಿಸಿದೆ. ಮತ್ತ ಏನೋ ಮಾಡ್ಬೇಕ್ ಅಂತ ವಿಚಾರ್ ಮಾಡುತಿದ್ದೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಅನಿಸಿತು, ತಿರುಗಿ ನೋಡ್ತೀನಿ ಹಾಂ ದ.ರಾ . ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ನಿಂತಾರು. ಕನಸೇನೋ ಅನ್ಕೊಂಡೆ, ಇಲ್ಲ ನೋಡಿದರೆ ಹಂಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎದ್ದು ಅಡ್ಡಾಡಿದೆ, ನೀರು ಕುಡಿದು ಬಂದೆ. ಅವರು ಹಂಗ ನಿಂತಾರು. ಉಫ್ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಉಸಿರಾಟ ಜೋರಾಗಿ ಬೇರುತಿದ್ದೆ. ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ಮುಂದsss ನಿಂತಾರು.
                                           ಒಂದಷ್ಟು ನೋಡಿದ್ ಸಿನೆಮಾಗೊಳು ನೆನಪಾದ್ವು. ನನ್ನ ಕಲ್ಪನಯೆನೊ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷ ಸುಮ್ನ ಕುಂತೆ. ಅವ್ರು ಸುಮ್ನ ನಿಂತಾರು. ನೀರವ ಮೌನ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ.  ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಎಂಥಾ ಗಟ್ಟಿ ಗುರುಗಳ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲೂ ನಾನ್ನು ಇಷ್ಟು ಮೌನ ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನಡುರಾತ್ರಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಮನೆಗೆ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೂ ಇಷ್ಟು ಮೌನ ಆವರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.
                                          ಆಮೇಲೆ ವಿಚಾರ್ ಮಾಡಾಕತ್ತೆ ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ಇಲ್ಲಿ ?! ಏಕೆ ? ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದರೂ ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಓದಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ಕವನ  ಓದಿದ್ದೆ. ಅವರ ಪುಸ್ತಕ್ ಓದಬೇಕು ಅಂತ ಜಿಲ್ಲಾ ಗ್ರಂಥಾಲಯಕ್ಕ ಹೋದಾಗ ಒಂದು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ವೃತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬಂದ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಒದಿರುವೆ. ಅವರು ಎಂಥ ಕವಿಗಳು ಅನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತು. ಆದರೂ ವರಕವಿಗಳು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ !? ಧಾರವಾಡದವನದರೂ ಅವರ ಮನೆ ಕಡೆ ಏನ್ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಅವರ ಸಾರ್ಥಕ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವೆ. ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವೆ. ಅವರನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವೆನು  ಕೂಡ . ಆದ್ರ ಅವರು ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಾಗಲಿ, ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ನನ್ನ ಮನೆಗಾಗಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದರು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
                                           ಅವರು ಮರಾಠಿ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲೂ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದ್ದಿದ್ದರು. ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೃತಿ ರಚಸಿದ್ದರು. ಮರಾಠಿಯಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಇಂದು ನಾವು ಆಚರಿಸುವ ಮರೆತು ಹೋದ ನಾಡಹಬ್ಬ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಶುರು ಮಾಡಿದವರು ಅವರೆ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹೊರತಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಗಣಿತ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಅವರು ಗಣಿತದ ಕುರಿತು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ರಚಿಸಿರುವರು ಎಂದು ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ಹೇಳಿದ್ದ. ಓದಬೇಕ್ಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಲು ನನ್ನ ಮೆದುಳು ಇಷ್ಟು ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ . ಅವರ ಸಾರ್ಥಕ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅದರಿಂದ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಪಾಠ ಕಲಿಸಲು ಬಂದರೆ ? ಇರಬಹುದಲ್ಲ ? ಮತ್ಯಾಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲಾ ? ನಾನು ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡಬೇಕೇ ? ಸರಿ , ನಮಸ್ಕರ ಅಂದು ನೋಡುಣು ಅಂತ ಬಾಯ್ ತೆಗೆದರೆ ಗಂಟಲೆಲ್ಲ ಆರಿ ಹೋಗಿದೆ. ಸರಿ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ನಮಸ್ಕರ ಮಾಡಿದರಾಯ್ತು ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ ಕೈಯೆತ್ತುತ್ತಿದ್ದೆ, ನಾನು ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ನಂಬಬಹುದು ? ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಬಹುದು ?
                                           ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ತಲಿವಳಗ ವಿಚಾರ್ಗಳು ಕುಸ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಕುಂತಿರ್ಬೇಕದ್ರ ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ಸುಮ್ನ ನಿಂತಿದ್ರು.  ನನ್ನತ್ತ ಮೇಜಿನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ಅಳುಗಾಡದೆ  ನಿಂತಿದ್ದರು. ಕಷ್ಟ  ಪರಿಹಾರ ಮಾಡಪ ಅಂತ ಗಣಪ್ಪಗ ಹನುಮಂತನಿಗ  ಬೇಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಅವರಾದ್ರು ಬಂಡ ವರ ಕೊಡಬಾರದೇ ! ವರಕವಿಗಳು ಬಂದಾರು ಅವರಿಗೇನು ವರ ಕೇಳುದು ? ಒಹ್ ನಾನು ಹವ್ಯಾಸಿ ಕವಿ ಅಲ್ಲ ಬರಹಗಾರ ಅಲ್ಲ ಸಾಹಿತಿ ಅಲ್ಲವೇ ? ಇಷ್ತೊತನ ನೆನಪೆ ಆಗಿಲ್ಲ . ಓ ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮೇಜು, ಕಾಗದ, ಲೇಖನಿ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಇವರು. ಭಾವಕವಿಗಳು ಈ ಬಡವ ಬರಹಗಾರನ ಬಳಿ ಭಾಗ್ಯದಂತೆ ಬಂದಿರುವರು. ಎಷ್ಟ್ ಮಂದಿಗ ಈ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಗಬಹುದು. ಕನಸಿರಲಿ ,ಕಲ್ಪನೆಯಿರಲಿ ಅಥವಾ ಏನೇ ಇರಲಿ  ಭಾಳ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು  ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಬೇಟಿಯಾಗಿ ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ನನ್ನ ಹಂಬಲ ತಾನಾಗಿಯೇ ಇಡೆರಿತು.
                                             ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳುವಿರಿ ? ನನಗೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಒಂದು ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳಿದರೂ ಸಮಾಧಾನವಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಲು  ಸಾಧ್ಯವೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀವು ಸಾಲುಗಳ ಪದರಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವ, ಕಥೆಯ , ಕಥನವ ತುಂಬಿಸಿ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಉಣ ಬಡಿಸುವಿರಿ. ಆಹಾ . ಜ್ಞಾನ, ಪದಸಂಪತ್ತು , ಯೋಚನಾಶಕ್ತಿ , ಜೀವಾನುಭವ ……. ನಾ ನಿಮ್ಮ ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡ್ಲಿರಿ ? ನೀವ್ಯಾಕ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆ ಬರಿಲಿಲ್ರಿ ? ಹೇಳುವುದೋ ? ಕೇಳುವುದೋ ? ತೋಚದಂತಾಯಿತು. ಬ್ಯಾಡ ನಾ ಬರೆದಿದ್ದು ಅವರಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಕೇಳಿ ತಿಳ್ಕೋಬಹುದು. ಏನು ಕೇಳುದು ? ಅವರೇ ಹೇಳ್ತಾರೆ ತೋರಿಸಿದರಯ್ತು. ಹವ್ಯಾಸ, ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ತೀನಿ . ತಾಯಿ ಸರಸ್ವತಿ ಕಾಳಿದಾಸನಿಗೆ ವರ ನೀಡಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ನನಗೂ ವರ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಪುಳಕದಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟೆ . ಗುರುಗಳು ? ವರ ? ನಾನೇನು ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚನೆಗೆ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ? ಲೇಖನಿ ಹಿಡಿದು ವರ್ಷವಾಯ್ತು, ಹೊಸ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಿಡಿದು ತಿಂಗಳಾಯ್ತು. ಬರೆಯಬೇಕು ಅಂತ ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರೆಯದೆ, ಬಾಯ್ ಮಾತಲ್ಲೇ ಕಥೆ ಕಟ್ಟಿ ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಮುಗಿಸಿಯಾಯ್ತು. ನನ್ನಂತವನಿಗೆ ವರ ಕೊಡಲು ssss ?
                                              ಸಾದ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲ ಬೇಂದ್ರೆ ಮಾಸ್ತರರು ಬಂದಿರುವುದು …… ನನ್ನನ್ನು ಬೆಂಡೆತ್ತಿ ಬಾರಿಸಲು. ಆವಾಗಿನಿಂದ ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದನ್ನಾ ಓದಕೊಂತ ನಿಂತಾರಿವ್ರು . ಮುಗೀತು ನನ್ನ್ ಕಥೆ. ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಕಾಗದ ಪುಸ್ತಕ ಎಲ್ಲಾ ತೊಗೊಂಡು ಬರಬೇಕಿನಿಸಿತು, ಧೈರ್ಯ ಸಾಲಲಿಲ್ಲ . ಸತ್ತೆ ನಾ ಇವತ್ತು. ಇವರು ಈಗ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ನಗುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಹೊಡದೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಅಳುವುದೊಂದೇ ಬಾಕಿ. ಅವರು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಿದರೆ ಅತ್ತೆ ಬಿಡುತಿದ್ದೆ. ಅಜ್ಜಾ ಗುಬ್ಬಿ ಮ್ಯಾಲೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರ ಬಿಡಾಕ್ ಬಂದ್ರಿ ! ಸಿಟ್ಟು ಬರಲು ಶುರುವಾಯ್ತು. ನನ್ನ ಲೇಖನಿ, ನನ್ನ ಸಮಯ, ನನ್ನ ಇಷ್ಟ ನಾನು ಏನು ಬೇಕಾದರು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಇವರು ಯಾಕೆ ಬರಬೇಕಿಲ್ಲಿ ? ಕತ್ತು ಹಿಸುಕಿದಂತಾಯ್ತು.
ಅವರ ಕಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನು ಒಂದೂ ಮಾತಿಲ್ಲ. ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ಯಾಕ್ ಬೈತಾರು ? ಬೈದರೂ ತಿಳಿ ಹೇಳಲು ಬೈಬಹುದು ಮನೋಬಲ ಕುಗ್ಗಿಸಲಲ್ಲಾ. ನನ್ನಂತವನ ಮೇಲೆ ಯಾಕ್ ಶಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ ? ಅವರೇನು ಬಯ್ಯುವುದು , ಬಡಿಯುವುದು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲಾ ಅನಸ್ತು. ಹ್ಞೂ ಮತ್ಯೇಕೆ ಬಂದರು ?
                                            ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಮಾತನಾಡೆಬಿಡಬೇಕು ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಬರೆಯಲು ಏನು ಅರ್ಹತೆ ಇದೆ ? ಬರೆಯಲು ಅರ್ಹತೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕು ? ಕನ್ನಡ ಜ್ಞಾನ ಚನ್ನಾಗಿರಬೇಡವೇ ? ಸಾಮಾನ್ಯ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬಾರದೇಕೆ ? ಸುಮ್ಮನೆ ಬರೆದರೆ ಬರಹಗಾರನಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆಯೇ ? ಬರೆದು, ಬೆಳೆದು ಮತ್ತೆ ಬರೆದು ಬರಹಗಾರನಾಗಬಹುದಲ್ಲವೇ ? ಬರೀ ಪ್ರಾಸ ಹೊಂದಿಸಿದೊಡೆ ಕವಿಯಾಗಿ ಬಲ್ಲಿಯೋ?, ಭಾವವೆಲ್ಲಿ ? ಪ್ರಾಸವು ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ಕವನದ ಸ್ಪರ್ಶ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವೇ ? ಭಾವವು ಕಂಡುಕೊಂದವರಿಗಲ್ಲವೇ ? ದೊಡ್ಡವರ ಮುಂದೆ ನೀನು ಕಾಣಬಲ್ಲೆಯೇ ? ಸಣ್ಣವನಗಿರುವುದಕ್ಕು ಬರೆಯದಿರೆದಕ್ಕು ಸಂಭಂದವೇನು ? ಬರೆಯುವುದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಲ್ಲುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ? ಅನುಭವ ಬೇಡವೇ ? ಅನುಭವಿಸ ಬೇಕಲ್ಲವೆ ?
ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಾನೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕುತ್ತ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲೆತ್ನಿಸಬೇಕಾದರೆ ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ನನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು. ಒಮ್ಮೆಲೇ ರೋಮಾಂಚನವಾಯಿತು. ಬರೆಯಲು ಸಾಹಿತ್ಯಡದೆ ಒಲವು, ಪ್ರೀತಿ , ಆಸಕ್ತಿ , ಆಕರ್ಷಣೆ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಕೇಳುವ ಮನಸಾಯಿತು. ನಾನು ನಾನಾಗಿರಲು ಬರೆಯಬಹುದಲ್ಲವೇ ? ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಪಡಿಸಲು, ಚಿಂತನೆ ವ್ಯಕ್ತಿಪಡಿಸಲು ಬರೆಯಬಹುದಲ್ಲವೇ ? ನನ್ನ ನಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲವೇ ? ಬರೆದು ನಾ ಬೆಳೆಯಬಹುದಲ್ಲವೇ  ? ಹೀಗೆ ಅವರತ್ತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ಮಾಡಲಿಚ್ಛಿಸಿದೆ ಮತ್ತೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ.
                                            ನಾನು ಯಾಕೆ ಬರೆಯುವೆ ? ಬರೆಯಬೇಕು ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬರೆಯಬೇಕು ಅನಿಸಿತು ಬರೆದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ಹವ್ಯಾಸಿ ಅಲ್ಲ ಇದು ನನ್ನ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಂತು ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಇದು ನನ್ನ ಡೈರಿಯೆ ? ಅಲ್ಲ . ಮತ್ತೆ ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಏನು ? ಯಾಕೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವೆ ? ಇಷ್ಟು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ಮಾಯಾವಾಗಿದ್ದರು. ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಾಳೆ ನೋಡಿದೆ. ಇದು ನನ್ನದೇ, ‘ಮೂಡದ ಲೇಖನಿಯಿಂದ’ ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಮತ್ತೆ ಕೂತೆ ಬರೆಯಲು ಮೂಡದ ಲೇಖನಿಯಿಂದ.
ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗೆ ದಬ್ಬಿ, ತುಳಿತಕ್ಕೆ ತಗ್ಗಿ, ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಕುಗ್ಗಿ
ಗುಲಾಮಗಿರಿಯಲಿ ೧೫೦ ಸಂವತ್ಸರ ಸೊರಗಿ
ಮನಃಶಕ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟು, ಕತ್ತಲೆಯ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ,
ಅಡಿಗಡಿಗು ಚಾಚಿದ ಸಂಪತ್ತಿನ ರಾಷ್ಟ್ರದಲಿ
ಧಾರ್ಮಿಕ ದೇಶದ ಕಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಸಂಮೊಹಿನಿಯ
ಕೆಂಡದ ಸೆರಗಿನಲಿ
ಮಾತೆಯ ಮಾನಸಪುತ್ರರು ತೋರಿದರು ನಮ್ಮ ಬಲವ
ಹಿಡಿದು ದೈರ್ಯ, ಶಕ್ತಿ , ಸತ್ಯ , ಅಹಿಂಸೆಯ ಅಸ್ತ್ರವ
ಕಣ್ಗಳಲಿ ಕನಸು ಹೊಸ ನಾಡು ಕಟ್ಟುವಾ
ಜಾಂಭುದ್ವೀಪದ ಕೀರ್ತಿ ಪತಾಕೆ ಜಗದಗಲಕೆ ಹರಿಸುವಾ
ಅಂದು ಪಡೆದೆವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವ
ಮತ್ತೆ ಇಂದು ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿದೆ ಸಂಬ್ರಮದ ಕಲರವ
ಅಯ್ಯೋ !! ಮತ್ತೆ ಅವನೆನ್ನುತ್ತಾನೆ ನಾನು ದರಿದ್ರ ನಾರಾಯಣ
ತಾಂಡವವೆದ್ದು ಮನವಾಗಿದೆ ಸಂಸತ್ ಸದನ
ಇಂದಿಗೂ ನಡೆದಿದೆ ನಿರಂತರ ಕದನ
ಸೊರಗಿದೆ ಮಾತೆಯ ವದನ
ನಡೆಯ ಬೇಕಿದೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹವನ

ಮೂರ್ಖ ‘ನಾನು’

Posted: February 18, 2013 in Uncategorized

ಕಂಪನದಿಂದ ನಲುಗಿದ,
ಊರೊಂದು ಹೊರೊಟಿತು ಗುಳೇ
ಬರಬೇಕಾದಾಗ ಬಾರದ,
ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ವರವಾಗಿ ಇವರಿಗ್ ಶಾಪವಾಯಿತು ಮಳೆ

ಹೊಸ ನೆಲೆಯ ಶೊಧದಲಿ ನಡೆದರು ಎಲ್ಲರು,
ಪಾಳೂರಲ್ಲಿ ಉಳಿದರು ಕೆಲವರು, ಊರಬಿಡಲೊಲ್ಲದವರು,
ದೂರ-ಹತ್ತಿರದ ಬಂಧುಗಳ ಆಸರೆ ಹಿಡಿದು ಓಡಿದರು ಉಳಿದವರು.
‘ನಾನು’, ‘ನೀನು’, ‘ಅವನು’, ‘ಇವನು’ ಈ ದಾರಿಯಲಿ ಜೀವನ್ಗೆಳೆಯರದರು.

ಅವಕ್ಕೆನ್ ಗೊತ್ತು ಮಂದೆ, ಎಂದು
ಮಂದೆ ಮುಂದೆ ಓಡಿದರು.
ಉಳಿದರು ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ನಾಲ್ವರು
ಹೊಸದಾ ಮಾಡುವ ಎಂದು, ಹಸಿದಾಗ ಹಂಚಿ ತಿಂದು.

ತಲುಪಿದರು ಊರೊಂದಾ, ವಿವಾಹ ಮೇಳದಲಿ,
ಗೌಡನ ನಾಲ್ಕು ಪುತ್ರಿಯರ ಕೈ ಹಿಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ
ಗೌಡನಾಗುವ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ, ಆದರೆ ಇರಬೇಕು ಸದಾ ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲಿ
ಸುಂದರಿಯರ ಬೇಡವೆಂದರು ಮೂರು ಮೂರ್ಖರು, ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು ‘ಅವನು’

ಹೀಗೆ ಸಾಗಲು ಮುಂದೆ, ಸಿಕ್ಕಿತು ಮೂರು ಮೂಟೆ ಹೊನ್ನು.
ಕಟ್ಟುವಾ ಇಲ್ಲೆ ಅರಮನೆಯನ್ನು ಎಂದು ಉಳಿದನು ‘ಇವನು’,
ಸುಂದರಿಯರನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೊನ್ನನ್ನು ಇವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು,
ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ಒಂದು ಕಾಲದ ಆಸೆಗೆ ಕೊಳ್ಳಿ ಇಟ್ಟು.

ದೂರ ದೂರ ನಡೆಯಲು ಕಾಡಿನಲಿ ಆಶ್ರಮ ತಲುಪಿದರು.
ಸಂತರು ಇಬ್ಬರು ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ದಿಕ್ಷೆಯಾ ಕೊಡುವೆ ಎಂದರು.
ಇದೇ ದೈವಿಚ್ಛ, ಭಗವಂತನೇ ಇಲ್ಲಿ ಕರೆ ತಂದನು ಎನ್ನಲು ‘ನೀನು’
ದೇವರಿಗೇನು ಮಾಲಿನ್ಯದ ಭ್ಹಿತಿಯೇ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರಲು, ‘ನಾನು’ ಮುನ್ನಡೆದನು.

ಊರ್ ಮಂದಿಯೂ, ಮಂದೆಯೂ ಹೊಸ ಹಳ್ಳಿಯೂ ಸಿಕ್ಕಿತು,
ಬಾಯ್ತುಂಬ ನಕ್ಕಿತು,
‘ನಾನು’ ಹೊರಟ ಕುರುಡು ಅನ್ವೆಷಣೆಯಲಿ
ನನಗೆ ಬೇಡ ಯಾವುದೇ ಪಾತ್ರ ದೇವರ ನಾಟಕದಲಿ.

ಮುರಿದು ಹೋದ ಸೇತುವೆ ಸಿಗಲು, ಈಗ ಈಜಬೇಕು ದಡ ಸೇರಲು
ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದನೇ ಆಸೆ ಇದ್ದೂ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ಸಂದೇಹ ತಲೆ ಕೊರೆಯಲು
‘ನಾನು’ – ದಣಿದಿಲ್ಲ ದೇಹ ಇಷ್ಟು ನಡೆದರು, ಹಸಿವೆಯಾಗಿಲ್ಲ ಮಳೆ ಬಿಸಿಲಿನಲು
ಬಿದ್ ನೋಡುವಾ ನದಿಯಲಿ, ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುವಾ ಯಾವುದು ಗೆಲುವು.